4 december dus weer ongesteld. Dat betekende dat ik vanaf maandag 9 december weer opnieuw mocht beginnen met prikken.. Oh joy oh joy...
Deze keer zou het spannend worden wanneer ik de IUI had. Jacco moet het ene jaar werken met kerst en oud en nieuw, en het andere jaar is hij vrij. Dit jaar had hij dienst en moest dus in principe werken.
We hadden na de poging waarbij hij maar net op tijd terug was uit Singapore al wel gesproken over de optie om zijn zwemmertjes in te laten vriezen. 'Vers' is eigenlijk veel beter, maar ja stél dat hij toch een keer niet op tijd thuis kan zijn, hebben we in ieder geval een back-up plan.
Onze gyn, Q.P., zat gelukkig ook in het team in Leiden waar zulke dingen geregeld moesten worden, dus het lijntje zou er op zich niet langer van worden. We konden namelijk nog steeds via haar onze behandelingen doen en ik hoefde niet ergens anders helemaal opnieuw ingeschreven te worden. In het Hagaziekenhuis behoort het invriezen namelijk niet tot de mogelijkheden dus in dat geval hadden we voor pogingen waarbij dat nodig is naar Leiden moeten uitwijken.
Zover waren we qua praktische uitvoering echter nog niet gekomen omdat Jacco alweer weg moest. We hadden het een beetje vooruit geschoven naar het nieuwe jaar, ergens in januari zou hij wel weer gepland thuis zijn dus dan gingen we daar verder naar kijken. Voor nu was het echter wel spannend dus of het allemaal zou lukken.
De echo's liepen prima hoewel het nu wel langer duurde om een goeie follikel te zien. Ze zagen er tot onze grote schrik ineens wel 5, maar ze verzekerden ons ervan dat ze de poging alleen door lieten gaan als er in een uiterlijk geval drie "rijp" waren. Bij 4 of 5 ging de poging sowieso niet door, dan was het risico op een meerling onacceptabel. In dit geval waren er uiteindelijk inderdaad 3 op 18-19 mm, dat was dus groot genoeg om te springen, en 1 was er net geen 16 mm. De kans dat die in 1 dag nog door zou groeien vonden ze zodanig klein dat ze de poging door lieten gaan.
Op 18 december was het weer zover. IUI poging 3 was een feit.
So far hadden we vaak, naast uiteraard gezonde spanning, vooral de grootste lol. Je moet namelijk voor een bepaalde tijd het sperma inleveren bij een soort loket, het lijkt net vroeger bij de NS, en dan moest Jacco met een ID-bewijs aantonen dat hij een match had met de persoonsgegevens die op de door ons afgegeven patiënten sticker stond. Vervolgens wilden ze dan een tig aantal stickers van Jacco én mij zodat duidelijk was dat dit 'potje' bij ons hoorde. Als je dan de vroege poging had (je had twee tijdstippen waarop je IUI kon krijgen), moest je je om een uur of half 11 melden bij R. en E.. Bij de late poging was dat rond half 1.
Dan tekende eerst R. of E. voor "ontvangst" van een spuitje met vloeistof van iemand van het lab waarvan je dan maar aan moet nemen dat die vloeistof idd van Jacco afkomstig is. Ik zelf moest tekenen, Jacco ook én nog een onafhankelijk persoon van bijv het lab of een van de andere gynaecologen of assistenten ofzo. Jacco had al eens gekscherend naar het spuitje met vloeistof gekeken en gezegd: 'ja dit lijken die van mij hoewel ik het wel erg roze vind'.. Hilarisch maar onzin natuurlijk; het is vloeistof in een spuitje, inderdaad een beetje roze van kleur omdat ze moeten zorgen dat het 'gespoeld' is en daarna ook nog leeft enz dus het is bewerkt, maar je kan natuurlijk van de buitenkant nooit zien wát er precies in zit.
De feestdagen kwamen eraan. We hebben leuke dagen gehad, hoewel ik geen wijn nam en we eigenlijk tegen vrijwel niemand gezegd hadden dat we deze poging hadden gehad. Ik wilde tijdens de feestdagen geen vragende blikken en zolang wij er geen mededelingen over deden uit onszelf ,hadden we al ervaren dat mensen gelukkig vaak aanvoelden dat dat in 99% van de gevallen betekende dat we het er gewoon even niet over wilden hebben.
Eigenlijk hebben we nooit ervaren dat dat was omdat we erdoor heen zaten of geen zin hadden in confronterende vragen, wél dat we niet altijd wilden dat alles om ons en "dat" draaide. We wilden het ook soms over andere dingen konden hebben zonder dat dat "Ene" steeds centraal stond in die gesprekken. Voelde heerlijk!
Jacco was al snel na de IUI poging weer vertrokken voor werk, hoewel we nog een paar daagjes hebben kunnen genieten van elkaar. Toen hij weer weg was heb ik me eventjes heel blugh gevoeld over alles omdat ik er door de vorige keer toch wel wat tegenop zag om weer 2 weken alleen maar te moeten en kunnen wachten, maar eigenlijk kon ik dat ook al snel loslaten, en vlogen de twee weken om net als na de 1e IUI poging.
We wisten dat ik 14 dagen later mocht testen of met veel pech dan al ongesteld was geworden.
14 dagen na de IUI viel op 1 januari 2014... Of het jaar zou dus super beginnen of superkut....
De feestdagen waren gezellig en heerlijk. Kerst bij beide families doorgebracht en gegeten en spelletjes gedaan en ons prima vermaakt..
1 januari kwam steeds dichterbij maar eerst nog de jaarwisseling.
Kenji bleek ineens erg angstig te zijn voor vuurwerk. De week voor de jaarwisseling was het al zoeken naar de uitlaat momenten omdat meneer van elke knal opsprong en dan linea recta naar huis wilde. Op dat moment besloot ik ook voor zijn rust om de jaarwisseling bij mij thuis te vieren, na overleg gezellig met mijn zus die ook nog geen vastomlijnde plannen had. Mijn ouders hadden al met vrienden afgesproken en dat was ook helemaal prima. Oliebollen besteld, toch pillen gehaald voor Kenji en laat die jaarwisseling maar komen. De laatste keer dat Jacco thuis was gekomen had hij in de aanbieding champagne meegenomen, voor als ik toch bij zijn broer Oud en Nieuw zou vieren. Ik zou niet drinken, wie weet was ik wel zwanger...
Toen, twee dagen voor de "officiële" testdag, op 30 December, werd ik weer ongesteld....
Jammer en klote en balen en pfffffff maar ik liet het ook weer snel los. Dán wordt 2014 gewoon ons jaar. Echt wel. Eigenlijk was 2013 dat ook al. Ondanks dat we nog (steeds) niet in verwachting waren had dit jaar ons al zoveel gebracht.
En... Blijkbaar was het nu onze tijd gewoon nog niet. Klinkt heel makkelijk en natuurlijk is het dat niet, maar toch konden we die gedachte de boventoon laten voeren.
Ik heb met Liesbeth en Kenji samen heerlijk Oud&Nieuw gevierd. We zopen bijna een complete fles champagne leeg en aangezien ik het laatste half jaar/jaar weinig meer dronk hakte dat er aardig in. Oliebollen gegeten en natuurlijk veeeeeeeeel te veel lekkers in huis wat nooit op kon met ons tweetjes. Oliebollen gesnoept, Kenji snoepte gezellig mee, tv gekeken en om 12 uur afgeteld en Jacco gebeld om daarna vanuit ons badkamer raam naar het vuurwerk in de omgeving te kijken, dat was prachtig!
Kenji was enigszins suffig door de pillen maar toch alert en gelukkig niet meer stijf van de zenuwen en angst dus dat ging ook al goed. Fijn want ik maakte me wel een beetje zorgen om de stress bij onze kleine witte duivel.
Al met al een fijne jaarwisseling en gelukkig met alle mensen om ons heen en ik helemaal happy met mijn allerliefste Jacco en ons lieve harige 'kind'.
2014 is ondanks alles, of misschien ook wel dankzij alles, nú al ons jaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten